aktualizacja: 25/01/2026
C’è i ci sono pojawiają się we włoskim dokładnie wtedy, gdy w rozmowie pojawia się nowa informacja.
Wyobraźmy sobie język włoski jako dużą rodzinę mieszkającą w jednym domu. Każdy element gramatyki ma tam swoje zadanie. Jeden opisuje, jacy są ludzie i rzeczy. Inny nadaje im nazwy. Jeszcze inny porządkuje relacje między informacjami.
C’è i ci sono należą do tej części rodziny, która otwiera drzwi i zaprasza do środka. Nie opisują jeszcze szczegółów. Nie definiują. Najpierw mówią jedno: „spójrz, coś tu jest”.
C’è i ci sono – dwa różne zadania
Włoski bardzo konsekwentnie rozróżnia dwa momenty w komunikacji:
- Wprowadzenie nowej informacji – mówimy, że coś istnieje, pojawia się lub znajduje się w danej sytuacji.
- Nazwanie lub identyfikacja – mówimy, czym coś jest, gdy to coś jest już znane lub widoczne.
Do pierwszego zadania służą c’è / ci sono.
Do drugiego wystarcza è / sono.
c’è / ci sono = jest / są (mówimy, że coś w ogóle jest)
è / sono = to jest / to są (mówimy, czym coś jest)
C’è = ci è. Co to znaczy w praktyce
Forma c’è jest skrótem od ci è:
- ci – wskazuje kontekst: tu, tam, w tej sytuacji
- è – forma czasownika essere, reagująca na liczbę (tu: pojedynczą)
To połączenie działa jak ustawienie sceny. Zanim włoski powie, co dokładnie się pojawia, zaznacza, że w tej przestrzeni informacyjnej coś właśnie istnieje.
C’è – gdy na scenie pojawia się jedna rzecz
Spójrzmy na zdania w naturalnym kontekście rozmowy.
Scusi, c’è un bar qui vicino?
Przepraszam, czy jest tu w pobliżu bar?
To pytanie nie opisuje baru. Nie interesuje nas jeszcze, jaki on jest. Sprawdzamy tylko, czy w ogóle istnieje w tej okolicy.
Podobnie w zwykłej informacji:
In questo quartiere c’è una farmacia aperta anche di notte.
W tej dzielnicy jest apteka czynna także w nocy.
Najpierw pojawia się informacja o obecności, potem ewentualne szczegóły.
Ci sono – gdy pojawia się więcej elementów
Jeśli elementów jest więcej, mechanizm pozostaje ten sam. Zmienia się tylko forma czasownika.
Vicino alla stazione ci sono due bar e una pizzeria.
W pobliżu stacji są dwa bary i pizzeria.
In questa zona ci sono molti parcheggi.
W tej okolicy jest wiele parkingów.
Wciąż mówimy o istnieniu i dostępności, a nie o definicjach.
Dlaczego nie można użyć samego è / sono
Teraz kluczowy moment: te zdania nie są wymienne, bo mówią o czymś innym.
Porównajmy:
C’è un bar.
Jest bar. (informacja: bar istnieje / znajduje się tutaj)
È un bar.
To jest bar. (identyfikacja: mówimy, czym coś jest)
Drugie zdanie zakłada, że obiekt jest już znany lub widoczny. Nie wprowadza nowej informacji – tylko ją nazywa. Bez „ci” zdanie zwykle nie wprowadza nowej obecności, tylko identyfikuje albo opisuje to, co już jest w rozmowie.
C’è, ci sono – różnica w praktyce
A1–A2
1. Bar / miejsce
A: Scusa, c’è un bar qui vicino?
Przepraszam, czy jest tu w pobliżu bar?
B: Sì, c’è.
Tak, jest.
B: Questo è il bar.
To jest bar.
Co tu się dzieje:
Najpierw pytamy, czy bar w ogóle istnieje w tej okolicy. Dopiero potem, gdy go widzimy, nazywamy konkretne miejsce.
2. Mieszkanie
A: Nel tuo appartamento c’è un balcone?
Czy w twoim mieszkaniu jest balkon?
B: Sì, c’è.
Tak, jest.
B: Questo è il balcone.
To jest balkon.
Co tu się dzieje:
Balkon najpierw pojawia się w rozmowie jako nowa informacja. Później, gdy jest już widoczny, staje się konkretnym elementem mieszkania.
3. Hotel
A: Ci sono camere libere?
Czy są wolne pokoje?
B: Sì, c’è una camera libera.
Tak, jest wolny pokój.
B: Questa camera è libera.
Ten pokój jest wolny.
Co tu się dzieje:
Najpierw mówimy o dostępności w ogóle. Potem wskazujemy konkretny pokój.
B1–B2
4. Praca / problemy
A: Ultimamente ci sono problemi con il progetto.
Ostatnio są problemy z projektem.
Jeśli ten wpis jest dla Ciebie przydatny, możesz postawić mi kawę ☕
Postaw kawę ☕B: Sì, sono problemi di organizzazione.
Tak, to są problemy z organizacją.
Co tu się dzieje:
Najpierw pojawia się informacja, że problemy istnieją. Potem rozmówca nazywa je i interpretuje.
5. Spóźnienie
A: Scusa il ritardo, ci sono problemi con il traffico.
Przepraszam za spóźnienie, są korki.
B: Capisco, sono problemi che capitano spesso.
Rozumiem, to problemy, które często się zdarzają.
Co tu się dzieje:
Ten sam fakt w dwóch momentach rozmowy: najpierw powód, potem komentarz.
6. Restauracja / dieta
A: Nel menu ci sono piatti vegetariani?
Czy w menu są dania wegetariańskie?
B: Sì, ci sono.
Tak, są.
A: Questo piatto è vegetariano?
Czy to danie jest wegetariańskie?
B: Sì, è vegetariano.
Tak, jest wegetariańskie.
Co tu się dzieje:
Najpierw pytamy o możliwości menu. Potem sprawdzamy, czy to konkretne danie spełnia warunek.
Podsumowanie
Zamiast pytać: „czy tu trzeba dodać ci?”, zadaj sobie inne pytanie:
- Czy wprowadzam nową informację do rozmowy?
→ c’è / ci sono - Czy nazywam lub identyfikuję coś, co już jest znane lub widoczne?
→ è / sono
- c’è = ci è – skrócona forma wprowadzająca istnienie jednego elementu
- ci sono – ten sam mechanizm w liczbie mnogiej
- ci „otwiera scenę”, è / sono reagują na liczbę
- bez ci zdanie nie informuje o istnieniu, tylko nazywa lub komentuje
Gdy zobaczysz tę konstrukcję jako narzędzie porządkowania informacji, a nie jako regułkę do zapamiętania, zacznie ona działać naturalnie — dokładnie tak, jak w codziennych rozmowach.
