Czasowniki zwrotne (i verbi riflessivi) opisują sytuacje, w których ta sama osoba wykonuje czynność i jednocześnie jej doświadcza.

W praktyce są to zdania typu: myję się, ubieram się, spieszę się — czyli czynności „zwrócone” na wykonawcę.

W języku włoskim mechanizm ten opiera się na dwóch elementach:

• zaimku zwrotnym (mi, ti, si, ci, vi, si),
• normalnie odmienionym czasowniku.

To zaimek mówi nam, kogo dotyczy czynność — sam czasownik odmienia się normalnie.

Jak rozpoznać czasownik zwrotny

Czasowniki zwrotne w formie słownikowej zawsze kończą się na –si:

• lavarsi – myć się
• alzarsi – wstawać
• sentirsi – czuć się

To prosty sygnał: jeśli widzisz –si, w zdaniu musi pojawić się zaimek zwrotny.

Dlaczego ten temat sprawia trudność

To, co bywa mylące, to fakt, że:

• nie każdy czasownik zwrotny we włoskim jest zwrotny w polskim,
• i odwrotnie — nie każde polskie „się” ma odpowiednik zwrotny po włosku.

Różnice nie wynikają z zasad, lecz z perspektywy języka: włoski częściej ustawia kadr na osobie niż na samej czynności. W kolejnej zakładce zobaczymy, jak ta perspektywa przekłada się na budowę zdania.